Uit het moeras van de chaos omhoog geheven wordt de uitgekozen mens op zijn voeten geplaatst en hij ontvangt de missie om op weg te gaan. Enerzijds keert hij de chaos de rug toe, omdat hij naar het beeld en gelijkenis van God wordt toegerust. In de nieuwe ruimte waar hij moet leren ademhalen op het ritme van de Geest, is hij bevrijd van benauwenis en onderdrukking. Ten aanzien van de chaos is hij thans een vreemde, een bijwoner geworden, zowel door de levenswijze welke hem door het Woord wordt geleerd en aanbevolen, als door de weg die voor hem ligt. Dank zij de goedertierenheid van de 'Ik zal zijn die Ik zal zijn' is hij afgescheiden van de aarde, die woest en ledig is, en is het domein van de Naam zijn thuis geworden.

Dit is de ware omkering, de nieuwe kijk van deze maand. Ik heb er werkelijk nog nooit zo naar gekeken, dat ik door Hem ingelijfd ben in het domein van de 'Ik zal zijn die Ik zal zijn'. Mijn weg met God begon in 2006 tijdens een retraite van deVoorde met precies deze titel: In het licht van nieuwe ruimte. Sind die eerste retraite bij deVoorde leer ik steeds meer ademhalen op het ritme van de Geest, hoe stuntelig dat af en toe ook gaat. Ik ben een bijwoner in onze seculiere, kapitalistische maatschappij geworden.

missie

Uit het moeras van de chaos omhoog geheven wordt de uitgekozen mens op zijn voeten geplaatst en ontvangt de missie om op weg te gaan. (...) Van de andere kant echter gaat hij de chaos tegemoet omdat hij hem onder ogen moet zien. De redding uit het geraas en getier van de wateren in het bondgenootschap met de 'Ik zal zijn die Ik zal zijn' hebben een aanwijsbare oorzaak en staan in dienst van een groter goed: de menswording van heel het aardrijk. Hoewel uit louter genegenheid en lankmoedigheid uit de wirwar van de menselijke wanorde losgemaakt, is dat niet om niets geschied. Er hangt een prijskaart aan van ongehoord belang, namelijk met goddelijk welbehagen toegerust een wereld vol dolende en door conflicten gefrustreerde mensen binnengaan.

Het hele hoofdstuk (p. 164-167) Afgescheiden in De waterdruppel van Ernst Marijnissen OP relativeert heel mijn zoektocht naar de spiritualiteit die het beste bij mij past. Hij plaatst al mijn gedoe en geworstel bij welke kloosterorde ik het beste pas in het grote verhaal van God met mensen. En dus ook van God met mij. En dat is een verademing. Maar hij maakt ook duidelijk dat echt christen zijn in onze tijd niet gratuit is. Dat is het natuurlijk nooit geweest. Hoe dan mijn missie in "een wereld vol dolende en door conflicten gefrustreerde mensen" eruit ziet, is stof voor een nieuwe zoektocht.